Nova

Mijn eerste kennismaking met Marina was op de mamamarkt, waar ik met een stand stond ter promotie van geboortefotografie. Ze was gelijk erg enthousiast en zou het thuis met haar partner overleggen. De volgende dag kreeg ik een mail van Marina waarin ze schreef:

We hebben elkaar gisteravond op de kraammarkt gesproken en wij zijn heel erg geïnteresseerd in een geboortereportage! Graag willen wij een kennismakingsgesprek met je plannen. De reportage heeft veel indruk achter gelaten!

En zo zat ik een week later bij Marina, Adimas (Indonesische roots) en zoontje Mason aan de keukentafel.

Marina vertelde dat ze bij Mason een keizersnee heeft gehad. Na het inbrengen van de elektrode daalde zijn hartslag en ook het vruchtwater was wat groenig. Hierna werd snel overgegaan tot een spoedkeizersnee, dus zou ook deze geboorte in het ziekenhuis plaats vinden. Na alles te hebben besproken en Mason, van ruim anderhalf, mij nog vertelde wat hij die dag had beleefd, ging ik weer huiswaarts.

De uitgerekende datum was 11 mei 2017 en zo stond ik vanaf 27 april op wacht. Maar zoals ook wel een beetje verwacht, bij Mason liep ze ook 5 dagen overtijd, ging die datum voorbij zonder een app of belletje dat het zover was. Dinsdag 16 mei had ik ‘s middags een afspraak waarbij ik al had gezegd dat het onder voorbehoud was omdat ik op wacht stond. Die ochtend appte ik Marina met de vraag of ze het al zat was. Ze liet weten dat het vanaf die nacht wel al rommelde en ze wat weeën had, maar het allemaal nog niet veel voorstelde en de verloskundige net 1 cm had geconstateerd. Het kon nog alle kanten op en ze zouden me op de hoogte houden. Ik besloot toen om die afspraak maar af te zeggen en rustig af te wachten wat de dag zou brengen. Om 16.00 uur appte Marina: we gaan nu naar het ziekenhuis, 7 cm ontsluiting. Ik appte gelijk terug dat ik er dan ook aan zou komen, ik pakte alles wat ik nodig had en al startklaar had staan en sprong in de auto.

Achteraf vertelde Marina dat ze de hele dag het gevoel had dat er niet veel gebeurde en ze misschien nog maar 2 cm ontsluiting zou hebben. Uiteindelijk belde ze een beetje uit wanhoop de verloskundige met hoe nu verder, er niet van uit gaande dat ze al 7 cm ontsluiting had. De bikkel! Na een vlotte rit, met een beginnende spits maar wel alle stoplichten op groen, (oké de laatste was oranje), kwam ik rond 16.30 uur aan bij de parkeergarage van het ziekenhuis. Gelukkig vond ik snel een parkeerplekje en liep ik naar het ziekenhuis.

Toen ik richting de liften ging zag ik nog net dat Marina en Adimas in de lift stonden en de deuren dicht gingen dus die waren ook goed in het ziekenhuis aangekomen. Eenmaal op de afdeling verloskunde zag ik ze niet meer en heb ik me netjes bij de balie gemeld en gevraagd welke kamer ik ze kon vinden. In verloskamer 2 aangekomen zag ik Marina nog vrolijk in gesprek met de verloskundige die ook mee was. Als alles goed zou blijven, zou deze de bevalling gaan doen, ondanks de medische indicatie. Mijn eerste gedachte was, dit gaat nog wel even duren… Op momenten dat Marina wel een wee had gingen de ogen dicht en ving ze in volledige stilte de wee rustig op.

Om 16.45 uur werden de vliezen gebroken, gelukkig mooi helder en even wordt gesproken om een electrode te plaatsen. Gezien de voorgeschiedenis, wordt besloten dat niet te doen. Het wordt de uitwendige registratie, maar omdat Marinda het prettiger vindt om de weeën staand op te vangen, gaat dat niet helemaal goed wat soms tot veel herrie en verkeerde registratie lijdt. De weeën komen nu wel steeds vaker op elkaar en Marinda gaat helemaal in haar bubbel zitten. Adimas probeert haar te steunen waar hij kan met glaasjes water en natte washandjes en soms een poging om de registratie weer goed te laten werken. En dat alles in een bloedhete verloskamer, pfff. De verloskundige krijgt een telefoontje en loopt even de verloskamer uit, maar na een paar minuten roept Marina ineens ik denk dat ik moet poepen. Bij de wee die daarop volgde begon ze al instinctief wat mee te persen. Adimas keek mij een beetje paniekerig aan waarop ik zei: ga de verloskundige maar halen.

De verloskundige had net nog even een kopje koffie gepakt, maar toen ze binnen kwam en Marina zag heeft ze die maar weer weggezet. Marinda vraagt of ze op de baarkruk mag, dat lijkt haar op dat moment het meest comfortabel. De verloskundige zegt dat ze eerst graag even wil kijken hoe het er voor staat.

Goed nieuws! Marina heeft volledige ontsluiting, bij toucheren ging ook net het laatste randje weg en mag ze gaan persen en blijft nu toch maar op het bed liggen. Tijdens het persen wat ze ook heel krachtig en bijna geluidloos doet, schiet er zo nu en dan kramp in de benen. De verloskundigen, er waren er op dat moment twee, haar eigen en een van het ziekenhuis die om het hoekje kwam kijken en met de neus in de boter viel, hadden een extra taak om die kramp er weer uit te halen. Ze zijn ook van alle markten thuis! Na een klein half uurtje persen werd hun dochter geboren met de prachtige naam Nova. Marina pakt de kleine meid zelf aan en na een paar minuten mag Adimas de navelstreng doorknippen. Kort daarop wordt ook zonder problemen de placenta geboren. Deze willen ze meenemen om in de tuin te begraven.

Omdat Nova al druk sabbelt op haar handje wordt ze bij Marina aan de borst gelegd. Ook dat ging vlot en ligt ze lekker te drinken. Intussen gaat de verloskundige aan haar borduurwerkje beginnen, zoals ze het zelf zei. Er moesten helaas wel een paar hechtinkjes worden gezet. Nadat Marina gedoucht had, de verloskundige de controles bij Nova had gedaan en Adimas zijn dochter haar eerste kleertjes, iets wat onwennig, had aangedaan werd de familie gebeld.

Adimas zijn ouders wonen in Indonesië en met een tijdsverschil van 5 uur was het daar rond middernacht. Het duurde daarom ook even voor het contact tot stand kwam. Maar via Facetime konden de trotse opa en oma hun kleinkind bewonderen. Prachtig dat dat allemaal zo kan! De familie van Marina kwam rond 20.00 uur en namen natuurlijk grote broer Mason mee, die zijn zusje ook kon gaan bewonderen.

Na een gezamenlijke groepsfoto zat mijn taak er voor die dag op en reed ik rond 21.00 uur weer huiswaarts.